Obiektywy

Przy wykonywaniu zdjęć ze średnich wysokości roboczych dobrze sprawdziły się wymienne obiektywy o stałych ogniskowych, wynoszących 50-90 mm oraz 180-200 mm. Te ostatnie doskonale nadają się do dokumentowania skromniejszych śladów archeologicznych, jakie uwidaczniają się po zdjęciu humusu na placach budów czy w wykopach pod drogi i instalacje. Przydają się jednak także w przypadkach perspektywicznego "zagęszczenia" obrazu i przemieszania obiektów historycznych z archeologicznymi. Fotografia małoobrazkowa ustępowała dotychczas średnioformatowej oraz wykonywanej w specjalnych formatach dla zdjęć lotniczych, pod względem możliwości powiększania i ostrości detali; obecnie, dzięki dostępności filmów o drobnoziarnistej emulsji i wysokiej rozdzielczości ograniczenia te w dużym stopniu zostały pokonane. Ponieważ jednak filmy te mają stosunkowo niewielką czułość, a czasy naświetlania muszą być podczas lotu krótkie ze względu na duże ryzyko drgań (zalecany czas dla obiektywów o ogniskowej 50-90 mm: 1/500 sek., dla obiektywów o ogniskowej 180-200 mm: 1/1000 sek.), stawia to przed używanymi obiektywami trudne do spełnienia wymagania zastosowania dużej przesłony i jednocześnie uzyskania dobrego kontrastu przy wysokiej rozdzielczości. Z tego względu wybór obiektywów odgrywa kluczową rolę dla wartości i jakości archeologicznej dokumentacji fotograficznej. W profilu wymagań wobec aparatu fotograficznego, pojmowanego jako obiektyw + korpus, to właśnie optyka znajduje się na pierwszym miejscu:

1. najwyższa jakość optyki już przy największej przesłonie;
2. wytrzymałość i mała usterkowość części mechanicznych i elektronicznych;
3. łatwość i szybkość obsługi, brak możliwości pomyłek przy odczytach i ustawieniach
4. małe rozmiary i niewielka masa.