Do roku 2008 przebadano powierzchnię ponad 22 arów. Niestety w rezultacie tych wykopalisk nie udało oszacować się zasięgu cmentarzyska. Dotyczy to w głównej mierze północnej i wschodniej partii stanowiska, uprzednio niedostępnej do badań archeologicznych. W chwili obecnej badania mogą i powinny zostać tu podjęte, gdyż obszar ten jest silnie niszczony w wyniku różnorodnych działań nowożytnych. Do tej pory w Weklicach odkryto 544 obiekty archeologiczne, z których ponad 500 to pochówki. Ludność weklicka grzebała swoich zmarłych w dwojaki sposób. Cześć zwłok była palona, a prochy składano w urnach glinianych, bądź rzadziej, spalone kości wsypywano do płytkich jam wykopanych w ziemi. Najbardziej dominującą formą grobu na cmentarzysku są pochówki szkieletowe, orientowane po osi północ - południe jak i w mniejszym stopniu po osi wschód - zachód. Groby te wyposażone są bardzo bogato. Zgodnie z panującym ówcześnie zwyczajem, zmarłego zaopatrywano w ozdoby i przedmioty codziennego użytku. Jest to zbiór ponad 2500 zabytków metalowych, wykonanych z brązu, żelaza, a niejednokrotnie z kruszców. Odkrywane są tu także naczynia gliniane oraz brązowe i szklane, które wraz z paciorkami importowane były z terenów Imperium Romanum. Ponad to na niespotykaną skalę groby weklickie wyposażone są w ozdoby bursztynowe. Są nimi paciorki i różnego rodzaju zawieszki, tworzące piękne kolie, które wykonywane były przez miejscowych rzemieślników.
      Poza zabytkami cmentarzysko dostarczyło niezwykle cennych obserwacji dotyczących rytuałów pogrzebowych mieszkającej tu ludności. Związane są one z formami grobów, sposobami traktowania zwłok, śladami zabiegów magicznych, i specyfiką ceremonialnego stroju. Zmarli chowani byli w różnego rodzaju trumnach i kłodach z drewna, jak i z materiałów organicznych. Groby na powierzchni oznaczano kamieniami, z których część nosi ślady celowej obróbki. Konstrukcje kamienne odkrywane są także wewnątrz jam grobowych. Te i wiele innych osobliwości, jak pierwsze odkryte w Polsce zapożyczenie od mieszkańców Skandynawii zwyczaju chowania zmarłych w łodziach dłubankach, czy pojawienie się pod wpływem kontaktów z Sarmatami licznych amuletów, stanowią główne aspekty rekonstrukcji życia populacji weklickiej. Pomimo dotychczasowych wyników, wiele tematów dotyczących codzienności życia ówczesnej ludności nadal pozostaje zagadką. Jedyną rzeczą mogącą pomóc w jej rozwiązaniu są nowoczesne metodyczne badania wykopaliskowe zarówno na cmentarzysku, jak i na odkrytej niedawno osadzie oraz w pełni naukowe opracowanie materiałów przy udziale specjalistów z różnych dziedzin.